Backspace

Op 22 november 2023 zit ik gekluisterd aan mijn tv. Het zijn landelijke verkiezingen in Nederland, mijn land van herkomst. Waar ik al lang voor vreesde, is zojuist werkelijkheid geworden. De eenmanspartij PVV van Geert Wilders heeft de tegenstand volledig weggevaagd en 2 miljoen Nederlanders hebben de poorten opengezet voor een radicaal-rechtse toekomst voor hun land. Ik zit te kijken naar een man, geen partij, maar één enkele man die zelf haast niet kan geloven wat hem zojuist is overkomen. Ik vraag me af of hij zichzelf op dat moment realiseert dat het feit dat hij geen partij heeft, hem in de nabije toekomst gigantische problemen gaat opleveren. Hij heeft niemand in dienst om die twee miljoen burgers te vertegenwoordigen. Maar van bezorgdheid is op dit moment nog absoluut geen sprake. Integendeel. Ik hoor hem in een wat groezelig volkscafé beloftes doen van verandering. Eindelijk zal de 'gewone' man of vrouw gehoord worden en zullen de problemen die door de elite in Den Haag te lang zijn doodgezwegen worden opgelost. Het is weer het vaste, eeuwigdurende populistische refrein van demagogen die beloven de problemen te zullen oplossen terwijl ze zelf heel goed weten dat als ze dat werkelijk zouden doen, ze zichzelf hun bestaansrecht zouden ontnemen. Deze man gaat niets oplossen. Deze man gaat saboteren, desnoods zichzelf. Nu, drie jaar later en weer een gevallen kabinet en nieuwe verkiezingen later, is dat ook weer glashelder gebleken. Hij heeft niets klaargespeeld, en dat was exact de bedoeling. Maar op die avond op 22 november zie ik ook nog iets anders. Iets wat me direct aan mijn trouwe reisgenoot Alkibiades doet denken. Ik zie namelijk een kind. De blijdschap, het ongeloof en de zelftrots in Wilders' ogen zijn zuiver en kinderlijk authentiek. Hij heeft gewonnen en voor heel even, misschien maar een paar uur lang, is er enkel en alleen die overwinning. Niets anders. Ik zie Alkibiades die eigenlijk niets anders zoekt dan een omhelzing van zijn stiefvader Perikles, of van zijn geestelijke vader Socrates. Maar zij zijn er niet. Hij staat er alleen voor. Hij zal zichzelf moeten omhelzen, want niemand gaat dat voor hem doen. Die avond schreef ik de volgende tekst voor mijn bewerking van Alkibiades.

Hij heeft nog lang in de uiteindelijke bewerking gestaan. Sofie kende hem ook al volledig uit haar hoofd. Maar uiteindelijk is hij toch vlak voor de première gesneuveld. Dus, bij deze.

Socrates!

Socrates!

Heb je het gezien, Socrates?

Heb je het gezien?

Natuurlijk heb je het gezien.

Alles heb je gezien.

Heb je gezien hoe ik de machtigste werd?

De stralende?

Nieuw verworven macht is troost, Socrates.

Een warme deken.

Een loutering.

Een goede broer.

Een liefhebbende zus.

Een vader die zegt dat het goed is.

Een moeder die zegt dat het niet anders kon gaan dan hoe het gegaan is.

Vol van vervulling.

Als een kind.

Als een kind dat net iets goed gedaan heeft en een complimentje krijgt.

En daar dan dankbaar voor is.

Als een dankbaar kind.

Een dankbaar kind.

Heb je gezien, Socrates?

Hoe ik admiraal werd van de grootste vloot die Athene ooit had gezien?

Hoe ik door het volk ter dood werd veroordeeld?

Heb je gezien, Socrates?

Hoe ik de Vrede van Nikias de nek omdraaide?

Hoe ik samen met de koning van Sparta Athene in een wurggreep nam?

Hoe ze verhongerde?

Hoe de vloot nooit terugkeerde van Sicilië?

Hoe ik Athene ertoe bracht haar eigen democratie af te schaffen?

Heb je ze gezien, Socrates?

De misdaden die ik heb ontketend?

De duizenden.

de doden.

De duizenden doden.

Heb je ze gezien?

Mijn enige en beste vriend.

Mijn alles.

Uit liefde, Socrates.

Alles uit liefde.