Aan het einde van haar schrijfresidentie in Zuidpool presenteert Tineke De Meyer samen met Valentijn Dhaenens het tussentijdse resultaat van vier weken werk.

“Ik dacht iets te schrijven dat bij Echo en Narcissus in de Metamorfosen zou vertrekken,

dat taal zou betreffen,

witruimte in de evolutie van boekdrukkunst,

de stilte van de pagina,

variaties van nabijheid,

het zwijgen van een vrouw,

en de weerklank van bestaan.

Het blijkt alsnog over liefde te gaan.”