NO MORE WAR MUSIC, hoe klinkt dat?
Hoe maak je muziek voor een voorstelling waarvan de titel NO MORE WAR MUSIC luidt? Een duik in de elementen waaruit onze anti-oorlog(smuziek)-muziek uit bestaat.
De verhalen die we vertellen vormen onze realiteit. Maar die verhalen blijven niet beperkt tot het verhaal zelf, maar ook door de beelden en de muziek die haar ondersteunen. Zonder films van roemrijke overwinningen, foto's van triomfantelijke helden en heroïsch trompetgeschal zou oorlog een fundamenteel onderdeel van haar allure verliezen. Maar welke componenten vormen oorlogsmuziek? En vooral: hoe ontmantel je die?
Al heel vroeg wordt er in zowat alle beschavingen en culturen, zowat overal ter wereld gebruik gemaakt van schelpen om alarm te blazen. Dankzij de verre draagwijdte van het blaasinstrument is het ideaal om elkaar op te roepen om ten strijde te trekken of net om op de vlucht te slaan. Een gebruik dat is gebleven, want ook nu nog duiken trompetten en andere blaasinstrument steevast op in militaire contexten. (Ons eigen leger beschikt zelfs over niet minder dan drie officiële militaire harmonieorkesten.)
Het vertrekpunt voor de muziek van NO MORE WAR MUSIC waren dan ook blaasinstrumenten. Niet alleen omwille van de militaire associatie, maar ook omdat blazen als actie een destructief potentieel bezit. Denk maar aan het verhaal van de wolf en de drie biggetjes (of gewoon aan het woord 'omverblazen'). In blaasinstrumenten komt een bijzonder spanningsveld tussen militair en muzikaal, tussen destructie en creativiteit samen, dat op mooie manier voelbaar maakt hoe dun de lijn tussen vernietiging en schoonheid soms kan zijn. En dat we - vaker dan we denken - de keuze kunnen maken op welke manier we onze 'wapens' inzetten.
Om zo veel mogelijk verschillende blaasinstrumenten (en daarmee ook mensen) in de voorstelling samen te kunnen laten komen, nodigden we voor de start van de repetities blazers van enkele Antwerpse harmonieën uit en vroegen hen om op beeld op hun instrument te blazen. Die video's weerklinken in de voorstelling en worden dankzij de aanwezigheid op scène van saxofonist en mede-blaasmuzikant Andrew Claes tot onderdeel van de muziek van het stuk.
Niet alleen is Andrew een van de meest getalenteerde blaasmuzikanten van ons land (je kan hem kennen van o.a. STUFF.), maar hij is ook doctor in de kunsten en autodidact in elektronica, programmeren en kunstmatige intelligentie. Zijn werk beweegt zich dus op het snijvlak van muziek, technologie en wetenschap. In een wereld waarin technologische innovatie voornamelijk wordt ingezet voor een eindeloze wapenwedloop en strijd om data, verkent Andrew de mogelijkheden om met deze nieuwe technologieën muziek te maken. Hij verandert code in composities, data in melodieën. Dat alleen al klinkt als NO MORE WAR MUSIC, toch?
